tag:blogger.com,1999:blog-83150730540497620542011-09-24T23:02:08.093+03:00μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.comBlogger471100tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-20720799846614314402011-06-04T01:32:00.011+03:002011-06-04T02:10:48.245+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Ως γνωστόν λατρεύω τον ήλιο και αποφάσισα να μετακομίσω από σήμερα σε ένα ηλιόλουστο μπαλκονάκι!<br /><br /><a href="http://sunny--place.blogspot.com/">A sunny place on earth </a><br /><br />&nbsp;:)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-2072079984661431440?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-32314583877048751302011-06-03T11:29:00.000+03:002011-06-03T11:29:01.411+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">- Και πόσα παίρνεις εσύ, ρε Γιάννη;<br /><br />- Βασικό; Ε, θα'ναι δε θα'ναι 800 ευρώ...<br /><br />- Εεμμμ... Σε λάθος δουλειά είσαι, ρε Γιάννη! Πήγαινε στον Πάγκαλο! Δίνει <a href="http://www.onalert.gr/default.php?pname=Article&amp;catid=2&amp;art_id=6059">περισσότερα</a>!<br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-3231458387704875130?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-54079332800105311262011-06-02T22:57:00.000+03:002011-06-02T22:57:32.856+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Ο τίτλος δεν είναι δικός μου, τον γράφω όπως ακριβώς τον διάβασα σε σχόλιο για <a href="http://news247.gr/ellada/politiki/pagkalos_politiko_grafeio_kinhta.1094533.html">τις δαπάνες κινητής τηλεφωνίας που εγκρίθηκαν για το πολιτικό γραφείο του κ. Πάγκαλου</a>.<br /><br />Δανεικός ο τίτλος, δανεικά και τα λεφτά με τα οποία θα πληρωθούν και οι παραπάνω δαπάνες. Γιατί έτσι πρέπει να κάνουμε σε αυτή τη χώρα. Να μειώνουμε το μισθό και τη σύνταξη 463 ατόμων (ενδεικτικά) για να πληρωθούν τα τηλέφωνα που κάνουν οι υπάλληλοι στο πολιτικό γραφείο του κ. Πάγκαλου.<br /><br />Μια απορία όμως την έχω... Αφού οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας προσφέρουν τόσα πακέτα δωρεάν τηλεφωνίας (ας μην κάνω διαφήμιση με παραδείγματα), γιατί δεν παίρνει ο κ. Πάγκαλος ένα "εταιρικό" πακέτο στους υπαλλήλους του να μη μας χρεώνει περισσότερο; </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-5407933280010531126?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-49560573190573378522011-05-31T23:11:00.002+03:002011-05-31T23:12:51.371+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Κάθε 6 δευτερόλεπτα ένας άνθρωπος παγκοσμίως πεθαίνει από ασθένεια που οφείλεται στο κάπνισμα. (πηγή: <a href="http://www.who.int/tobacco/wntd/2011/en/index.html">Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας</a>)<br /><br />Και σε όσους μιλάνε για "απόλαυση" και αμπελοφιλοσοφίες του στυλ "από κάτι θα πεθάνουμε, έτσι κι αλλιώς" ή "μια ζωή την έχουμε", θα προτείνω μια βόλτα σε μια αντικαρκινική ή σε μια καρδιοχειρουργική κλινική. Εκεί θα δούνε την "ποιότητα" ζωής που έχει ένας καπνιστής.<br /><br /><br />Μαγκιά δεν είναι να καπνίζεις, μαγκιά είναι να αντιστέκεσαι!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-4956057319057337852?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-16845744697017098822011-05-30T20:57:00.003+03:002011-05-30T21:56:55.334+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Παρατηρώντας τις αντιδράσεις των αγανακτισμένων (εδώ και μήνες) πολιτών και εν όψει της (μη;) έγκρισης της επόμενης δόσης του δανείου, που περιμένουμε εναγωνίως να σώσει το καλοκαίρι μας, δεν μπορώ παρά να θυμηθώ το <a href="http://mantzourana.blogspot.com/2009/10/blog-post_04.html">σχόλιο</a> που είχα κάνει τη βραδιά των βουλευτικών εκλογών πριν από ενάμιση χρόνο.<br />Η αλήθεια είναι ότι τότε θεώρησα τον εαυτό μου απίστευτα κυνικό, αλλά δυστυχώς οι ραγδαίες εξελίξεις μετά τις εκλογές πρόλαβαν τις τύψεις μου.<br /><br />Η απορία όμως που μου έμεινε ακόμη είναι η εξής... Ποιοι πανηγύριζαν τότε και πού κρύβονται όλοι αυτοί σήμερα;<br /><br />Έτσι για την ιστορία... 3 εκατομμύρια και κάτι ψιλά ψήφισαν τη σημερινή κυβέρνηση, ενώ κάτι λιγότερο από 2,3 εκατομμύρια ψήφισαν την προηγούμενη (τα πήγε καλά φαίνεται...).<br /><br />Όσο και αν η κρίση της Ελλάδας μοιάζει σαν ένα καλοστημένο παιχνίδι στοιχημάτων, που έχει στηθεί και παίζεται από άγνωστα -σε μας τους αδαείς- πρόσωπα, δεν μπορώ να μην καταλογίσω και την ευθύνη που φέρουμε εμείς ως πολίτες αυτής της χώρας με τη διαιώνιση της επιλογής ανήθικων πολιτικών και της στήριξης των πελατειακών σχέσεων με αυτούς.<br /><br />Μήπως όμως όλα αυτά πηγάζουν από την έλλειψη παιδείας που μας χαρακτηρίζει; Γιατί ως λαός&nbsp;αδιαφορούμε για την τήρηση ακόμη και απλών κανόνων καλής συμπεριφοράς, γειτνίασης και συνύπαρξης με το συνάνθρωπό μας, με τον ίδιο το χώρο που μας περιβάλλει, και φροντίζουμε, ώστε χαρακτηριστικά μιας πολιτισμένης κοινωνίας να λείπουν από τη δική μας. <br /><br /><br />Μήπως τελικά ισχύει το ρητό που λέει ότι <a href="http://mantzourana.blogspot.com/2010/03/to-blog-or-not-to-blog.html">"ο κάθε λαός αξίζει τους πολιτικούς που τον κυβερνούν"</a>;<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-1684574469701709882?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-52925503150597139462011-05-30T00:24:00.000+03:002011-05-30T20:25:17.420+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Όταν ο Θ. Πάγκαλος κάνει δηλώσεις, είναι "συγκλονιστικές". Τελευταία <a href="http://news247.gr/ellada/politiki/oi_aganaktismenoi_den_tromazoyn_ton_pagkalo.1089514.html">δήλωσε </a>ότι το κίνημα των αγανακτισμένων πολιτών, του είναι μάλλον αδιάφορο. Η δε γνώμη του για την κρίση ήταν ότι αδίκως παραπονούμαστε αφού "μαζί τα φάγαμε" και καλούμαστε τώρα να πληρώσουμε (εμείς μόνο;) το λογαριασμό.<br /><br />Η τελευταία μάλιστα φράση έγινε σλόγκαν που δίνει και παίρνει τόσο στις κατ' ιδίαν συζητήσεις, όσο και στις δημόσιες (βλέπε ραδιόφωνο, γιατί με την τηλεόραση δεν τα πάω και τόσο καλά).<br />Έχω διαβάσει αρκετές αναρτήσεις στο διαδίκτυο για το συγκεκριμένο θέμα, όπου κι άλλοι αγανακτισμένοι πολίτες μαίνονται κατά του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης (ωραίος τίτλος όμως, ε; δε συμφωνείτε;) για αυτό τον εμπαιγμό και δηλώνουν: "'Οχι, δεν τα φάγαμε μαζί!"<br /><br />Κι εγώ; Επειδή σιωπώ σημαίνει ότι τα έτρωγα; Όοοοοχι! Βγαίνω κι εγώ με τη σειρά μου λοιπόν να πω ότι:<br />"Όχι, ούτε εγώ έφαγα!"<br /><br />Νομίζω όμως ότι είναι πολύ εύκολο να βρεθούν όσοι φάγανε... Το μόνο δύσκολο, ή ίσως και ακατόρθωτο σε αυτή τη χώρα, είναι να τιμωρηθούν και να πληρώσουν το λογαριασμό. Και το λέω με παράπονο και οργή συνάμα. Αυτό που με πονάει περισσότερο από όλα είναι ότι κανείς από αυτούς που κατακλέβουν το δημόσιο για να φτιάξουν τις ωραίες τους βιλίτσες δεν τιμωρείται και κανείς δεν πληρώνει!<br /><br />Εγώ πάντως, όταν κάποιοι τρώγανε, έκανα δίαιτα!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-5292550315059713946?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-45777300951162403532011-05-29T00:03:00.002+03:002011-09-24T23:02:08.100+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">ή αλλιώς...<br /><br />"Και να θέλεις ν' αγιάσεις, οι διαβόλοι δε σ' αφήνουν", όπως έλεγε η μάνα μου, που δεν ήξερε ούτε το Μέρφυ ούτε τα αποφθέγματά του, αλλά ήξερε παροιμίες και πολλές μάλιστα. <br /><br />Κοντεύει χρόνος από τότε που έγραψα τελευταία φορά εδώ. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο. Έχω γράψει μερικά πρόχειρα κειμενάκια που όμως δεν αναρτήθηκαν ποτέ.<br />Μόλις έγραφα κάτι αισιόδοξο και πριν πατήσω εκείνο το κουμπάκι "Δημοσίευση ανάρτησης", συνέβαινε ένα εντελώς απροσδόκητο γεγονός (κοβόταν το ρεύμα, ακούγονταν θόρυβοι από το τζάκι, χαλούσαν τα υδραυλικά, προέκυπτε επείγουσα επίσκεψη σε νοσοκομείο... και διάφορα παρόμοια περιστατικά που, όταν μετά το αίσιο τέλος τους τα εξιστορείς, αφήνουν ένα μειδίαμα στο δύσπιστο ακροατή). <br />Το μόνο λοιπόν που έμενε ήταν να γράψω ένα πραγματικά απαισιόδοξο κείμενο που να συσσωρεύει όλη την αρνητική αύρα που εκπέμπουν τα κακώς κείμενα γύρω μας. Ίσως έτσι ξόρκιζα το νόμο του Μέρφυ... Αφού δεν είχα κάτι καλό να ελπίζω, δε θα πήγαινε τίποτα στραβά! Υλικό θα είχα άφθονο φυσικά. Θα μπορούσα να γράψω για την κατρακύλα της οικονομίας, της πολιτικής, της κοινωνίας, της παιδείας... και πάει λέγοντας.<br /><br />Σήμερα όμως αναθάρρεψα λιγάκι και είπα να ρισκάρω... Μια που η άνοιξη φεύγει πια, θα τολμήσω να ευχηθώ καλό καλοκαίρι. Με τον ήλιο να χαϊδεύει το πρόσωπό μας, ας έρθει και κανένα χαμόγελο που το χρειαζόμαστε όσο ποτέ.<br /><br />('Οσο για μένα... περιμένω την "τιμωρία" μου: πάω να ψάξω τα εφημερεύοντα νοσοκομεία καλού-κακού...)<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-4577730095116240353?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-81595461050083184012010-07-05T01:17:00.001+03:002010-07-05T01:21:22.013+03:00Το καλοκαιράκι μπήκε για τα καλά πλέον, το ίδιο και οι ζέστες. Τι πιο ιδανικό από μια καλή παρέα και μια παγωμένη μπύρα... Έτσι τις προάλλες πήρα τη φίλη μου τη μαργαρίτα και πήγαμε να απολαύσουμε το όμορφο ζεστό καλοκαιρινό βραδάκι κάτω από τα αστέρια στο πιο κοντινό Biergarten με το ελαφρύ αεράκι να μας δροσίζει. Όμως η συζήτηση γύρω από τα καθημερινά προβλήματα και τα γεγονότα που μας αγχώνουν δυστυχώς δεν μπορεί να αποφευχθεί ακόμη και αυτή την ωραία βραδιά.<br />Κάποια στιγμή περνάει δίπλα μας ένα νεαρό ζευγάρι με ένα παιδάκι - ήταν δεν ήταν δυο χρονών. Είναι στη φύση των παιδιών να εξερευνούν τον κόσμο γύρω τους και ο μικρός δεν ξέφυγε από τον κανόνα. Όταν το διερευνητικό του βλέμμα διασταύρωσε το δικό μου, του σκάω ένα χαμόγελο. "Γεια σου, τι κάνεις;" το ρωτώ κι εκείνο κοντοστέκεται και με κοιτά. Χαμογελά, δεν απαντά και γυρίζει ντροπαλά στη μητέρα του.<br />Κάθισαν στο τραπέζι πίσω μου και καθώς χάθηκαν από το οπτικό μου πεδίο, γρήγορα τους ξέχασα και απορροφήθηκα στη συζήτηση με τη φίλη μου. Αφού αναλύσαμε τα διάφορα προβλήματα στα οικονομικά μας, στη δουλειά, στην υγεία (καθότι διαθέτουμε και μια κάποια ηλικία, όλο και κάτι θα έχουμε), ήρθε η ώρα να φύγουμε και αναρωτιόμουν γιατί άραγε οι όμορφες καλοκαιρινές βραδιές πρέπει να καταλήγουν με αυτή τη γεύση της μελαγχολίας πως κάτι δεν είναι όπως θα έπρεπε ή θα θέλαμε να είναι...<br />Γυρνώντας να φύγω βλέπω το ζευγάρι πίσω μου. Είχαν ήδη παραγγείλει και το πιτσιρίκι είχε μπροστά του ένα τεράστιο πιάτο με πατάτες τηγανητές.<br />"Καλή όρεξη!" τους χαμογελώ. (Ναι, συνηθίζω να μιλώ και να χαμογελώ ακόμα και σε αγνώστους)<br />Και τότε έγινε κάτι μαγικό! Το αγοράκι σηκώνεται από την καρέκλα του και χωρίς να πει τίποτα με πλησιάζει, τεντώνεται στις μύτες των ποδιών του και απλώνει τα χεράκια του προσπαθώντας να με φτάσει. Σκύβω κι εγώ ελαφρώς αμήχανη και μου σκάει ένα φιλί στο μάγουλο!! Καρδιά μου!!!<br /><br />Αυτή είναι η ζωή!! Μεμιάς τα ξέχασα όλα! Τα προβλήματα, το άγχος, τα πάντα. Κι έμεινε μόνο η γεύση του φιλιού αυτού του μικρού αγνώστου, ίσως με λίγη γεύση από κέτσαπ...<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/TDEH7b_-rWI/AAAAAAAAANI/jgQ69w37QsQ/s1600/M21.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/TDEH7b_-rWI/AAAAAAAAANI/jgQ69w37QsQ/s320/M21.JPG" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-8159546105008318401?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-76708812109613822412010-03-29T23:29:00.001+03:002010-04-01T23:30:19.023+03:00Βγήκε ο ήλιος και τα πρώτα λουλουδάκια ξεπρόβαλαν. Ο καιρός αλλάζει, ελπίζω να ακολουθήσει και η διάθεσή μας...<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/S7T-KEuVsvI/AAAAAAAAANA/eOivEZwodEU/s1600/M27.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/S7T-KEuVsvI/AAAAAAAAANA/eOivEZwodEU/s320/M27.JPG" width="240" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">&nbsp;<i>...and the golden sunrays caressed the petals saying, it's high time you wake.</i></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-7670881210961382241?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-90092542012649791282010-03-24T23:35:00.001+02:002010-04-01T23:39:33.322+03:00Από τις 5 Μαρτίου δέχεται καταθέσεις σε εθελοντική βάση ο λογαριασμός αλληλεγγύης για την απόσβεση του δημοσίου χρέους, που ανοίχτηκε στην Τράπεζα της Ελλαδος....<br /><br />Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;;;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-9009254201264979128?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-24855238742224898202010-03-23T15:30:00.001+02:002010-04-01T23:32:02.490+03:00That is a question!<br /><br />Και τι να πεις δηλαδή; Να μιλήσεις για το χάος που επικρατεί στη δημοσιονομική πολιτική της Ελλάδας; Να μιλήσεις για τις συντάξεις και τους μισθούς της πείνας; Να μιλήσεις για αυτούς που κατακλέβουν το κράτος και μετά έχουν το θράσος να λένε "πληρώστε εσείς το χρέος"; Να μιλήσεις για τους πολίτες που γλείφουν και ψηφίζουν μια ζωή αυτούς που τους κλέβουν, μήπως βολευτούν σε κάποια θέση, την οποία ΔΕΝ είναι άξιοι να την πάρουν με τα προσόντα τους; Να μιλήσεις γι'αυτούς που τους ενδιαφέρουν περισσότερο οι ονειρώξεις παρά τα όνειρα;<br /><br />Και γιατί να πεις δηλαδή; Είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Ο κάθε λαός αξίζει αυτούς που τον κυβερνούν. Κάθε φορά. Γιατί κάθε φορά τους ίδιους επιλέγει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-2485523874222489820?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-33952393779693802082010-03-19T21:12:00.001+02:002010-03-19T21:12:57.654+02:00Σήμερα το πρωί καθώς πήγαινα στη δουλειά άρχισαν να πέφτουν ψιχάλες. Σε δυο λεπτά το ψιλόβροχο είχε σκουρύνει το χρώμα στις πλάκες του πεζοδρομίου και η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος στο πάρκο που διέσχιζα με συνεπήρε... Ήταν η πρώτη ανοιξιάτικη βροχή! Πραγματικά ανοιξιάτικη όμως! Όχι η ψυχρή βροχή με 0 ή 2 βαθμούς, που ξέραμε μέχρι τώρα... Μπρρρρ... Πάγωσε το κοκκαλάκι μας τόσο καιρό!!<br /><br />Μα δεν είναι υπέροχη η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος ή του βρεγμένου κορμού ενός δέντρου; Επιτέλους... Μύρισε άνοιξη!! :-)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-3395239377969380208?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-22681946915093065712010-02-14T14:28:00.005+02:002010-02-14T15:09:49.354+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Πάνω που έλεγα να απέχω από το καταναλωτικό κλίμα των ημερών, καθότι το λουλουδικό και τα χνουδωτά αρκουδάκια έχουν την τιμητική τους, έπεσα πάνω σε μια άλλη βιτρίνα....</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">&nbsp;<a href="http://1.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/S3f18yys1aI/AAAAAAAAAMw/qxG3uzix0RY/s1600-h/P2112272.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/S3f18yys1aI/AAAAAAAAAMw/qxG3uzix0RY/s320/P2112272.JPG" width="240" /></a></div>...αλλά κυριολεκτικά έπεσα πάνω της! Κόλλησα στο τζάμι...&nbsp; Το ότι η κόκκινη καρδιά δεν ήταν στο ...επίκεντρο της προσοχής μου δεν ήταν τυχαίο. Σοκολάτες!!! Παντός είδους!! Μικρές, μεγάλες, με γέμιση, μιαμ μιαμ!!!<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/S3flwhEv5nI/AAAAAAAAAMo/-RxciLmDsjo/s1600-h/P2112269.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/S3flwhEv5nI/AAAAAAAAAMo/-RxciLmDsjo/s320/P2112269.JPG" /></a>&nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">&nbsp;Η επόμενη κίνηση φυσικά ήταν να μπω στο κατάστημα, το οποίο είναι ξακουστό στο είδος του. Απόλαυσα μια ζεστή σοκολάτα στον πάνω όροφο έχοντας για θέα το χιονάκι που έπεφτε και σκεφτόμουν ότι ο καταναλωτισμός -όταν πρόκειται για σοκολάτες- είναι στο αίμα μου τελικα... :-Ρ</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Και για να μη λέτε ότι δεν είμαι ρομαντική, πάω να ακούσω τώρα <a href="http://www.youtube.com/watch?v=iOtf_oTML-M" target="new window">ένα ερωτικό τραγουδάκι</a> - ίσως ένα από τα πιο ερωτικά τραγούδια που έχω ακούσει... :-)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-2268194691509306571?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-66133420685047944882010-02-13T16:39:00.003+02:002010-02-13T17:56:39.522+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Προχθές έκανα μια βόλτα στο κέντρο της πόλης. Περπατώντας εδώ κι εκεί και μην έχοντας συγκεκριμένη διαδρομή στο μυαλό μου -άλλωστε εποχή Καρναβαλιού είναι, μασκαρεμένους συναντούσα συνέχεια- έφτασα σε μια περιοχή ονομαστή για τα ακριβά και πολυτελή καταστήματά της. Χάρμα οφθαλμών ήταν τα μοντελάκια στις βιτρίνες, αρκεί να μην κοιτάει κανείς τις τιμές φυσικά!&nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Ώσπου το μάτι μου έπεσε στην παρακάτω βιτρίνα...</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/S3azxfWE2JI/AAAAAAAAAMI/_kHutRm1HfU/s1600-h/F13.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/S3azxfWE2JI/AAAAAAAAAMI/_kHutRm1HfU/s320/F13.JPG" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/S3a0QVpdzsI/AAAAAAAAAMY/4qb7c-zjLdw/s1600-h/P2112276.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/S3a0QVpdzsI/AAAAAAAAAMY/4qb7c-zjLdw/s320/P2112276.JPG" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/S3a0Cjp0dxI/AAAAAAAAAMQ/w_SlwhnoPYM/s1600-h/P2112277.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/S3a0Cjp0dxI/AAAAAAAAAMQ/w_SlwhnoPYM/s320/P2112277.JPG" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">399 ευρώ το αυτοκινητάκι (εντάξει ας μην υπερβάλουμε, δεν είναι και 400!), 95 ευρώ η γουνίτσα, 59 έως 99 ευρώ τα πιατάκια... Σκυλίσια ζωή!!!</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ΥΓ. Να θυμηθώ να αλλάξω πορσελάνες... :-Ρ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-6613342068504794488?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-89031962496385793912010-02-12T17:41:00.002+02:002010-04-08T00:13:14.250+03:00Αγαπημένο μου ημερολόγιο,<br /><br />σε τρόμαξα πριν; Don't worry, απλά οι πρώτες βδομάδες του Φλεβάρη είναι πάντα δύσκολες. Είναι από κείνες τις στιγμές που φέρνουν το χέρι στην ουλή. Επειδή όμως είμαστε φύσει αισιόδοξοι (:-Ρ) έχουμε το βλέμμα στραμμένο προς το μέλλον, θαυμάζουμε το ηλιοβασίλεμα και χαιρόμαστε που υπάρχουμε.<br /><br />(Μήπως να το ρίξω στην ποίηση;;; :-D)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-8903196249638579391?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-32364891449854393242010-02-12T17:36:00.002+02:002010-02-13T17:42:18.886+02:00Η ζωή μας σημαδεύεται από μερικές άσχημες στιγμές, που όσα χρόνια κι αν περάσουν δε θα τις ξεχάσουμε ποτέ.&nbsp;"Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός" λένε... Όχι, δεν είναι. Τίποτα δε γιατρεύει ο χρόνος. Τίποτα. Το αίμα σταματά, η πληγή κλείνει, αλλά το σημάδι μένει εκεί, μια ουλή να σου θυμίζει τι έχει συμβεί. Μπορεί να μην πονά πλέον, αλλά κάθε φορά που την αγγίζεις νοιώθεις ότι κάτι δεν είναι όπως θα το ήθελες.<br />Καθώς περνάει ο καιρός, ο πόνος σίγουρα δεν είναι πια ο ίδιος. Η ένταση του πόνου μειώνεται, γιατί πολύ απλά αλλάζει η καθημερινότητά μας. Το τοπίο μεταβάλλεται και νέα πρόσωπα και καταστάσεις της ζωής μας μάς οδηγούν σε μια εσωτερική ηρεμία και ισορροπία. Φαινομενική τουλάχιστο. Γιατί η ουλή είναι πάντα εκεί. Το πρόσωπο ενός περαστικού, μια σκηνή στο δρόμο, μια φράση ενός γνωστού μπορούν να φέρουν το χέρι πάνω στην ουλή και τότε συναισθήματα καλά κρυμμένα στο βάθος της μνήμης ξεχύνονται, ικανά να μας κυριεύσουν πάλι. Τίποτα δε γιατρεύει ο χρόνος. Τίποτα. Ο πόνος υπάρχει, απλά η μορφή του έχει αλλάξει.<br /><br />And the shadow of the day will embrace the world in grey...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-3236489144985439324?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-8701422160255453562009-12-10T02:08:00.002+02:002010-02-13T16:13:24.134+02:00Έλα μου ντε! Είμαι; Πάνω που αποφάσισα κι εγώ να ταχθώ υπέρ της ελευθερίας (μου - βεβαίως) με ζώσανε οι υποχρεώσεις... Κάτι λέγαμε για δέσμιους των επιλογών μας;&nbsp; Ωραίο πράγμα η δέσμευση... Σου γεμίζει τη μέρα. Τρέχεις πανικόβλητος πάνω-κάτω, δεξιά-αριστερά, μπρος-πίσω (ξέχασα καμιά διάσταση; ααα...ναι! το χρόνο! Συγγνώμη, κύριε Einstein, την κίνηση παρελθόν-μέλλον θα τη μελετήσω σε επόμενη συνεδρία...)<br />ΥΓ. Κάτι μου λέει ότι πρέπει να βάζω στόχους με πιο αργό ρυθμό...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-870142216025545356?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-29181092967389192862009-11-03T02:52:00.002+02:002009-11-03T02:54:46.299+02:00<span style="font-family: inherit;">Σε μια εποχή που όλα συμπυκνώνονται, όλα παλεύουν να γίνουν πιο γρήγορα - από τις μετακινήσεις μας και τον τρόπο που τρώμε ή μαγειρεύουμε μέχρι τον τρόπο με τον οποίο γράφουμε, μιλάμε ή επικοινωνούμε με τον υπόλοιπο κόσμο, αναρωτιέμαι μήπως χάνουμε κάπου το νόημα της ίδιας μας της ύπαρξης...</span> Υπάρχουμε για να βιαζόμαστε ή βιαζόμαστε γιατί νομίζουμε ότι θα υπάρχουμε "περισσότερο", προλαβαίνοντας όσο το δυνατόν περισσότερα;<br />Βάζουμε στόχους και παλεύουμε να τους πετύχουμε το συντομότερο δυνατό. Γιατί; Για να βρούμε τον επόμενο στόχο και να αρχίσουμε πάλι το κυνήγι της ευτυχίας... Αυτής που νομίζουμε εμείς ως ευτυχία.<br />Και δε σταματάμε ούτε στιγμή να κοιτάξουμε γύρω μας και να αναρωτηθούμε... Τι απολαμβάνουμε από τη διαδρομή; Σε ένα ταξίδι, όπως είναι η ζωή μας, τι είναι αυτό που αξίζει περισσότερο; Το ίδιο το ταξίδι ή ο προορισμός; Πόσα χάνουμε όταν τρέχουμε να προλάβουμε;<br />Το τρένο πηγαίνει πάντα με την ίδια ταχύτητα. Δεν είναι πιο όμορφο να χαλαρώσουμε αναπαυτικά και να απολαύσουμε το τοπίο γύρω μας; Να γνωρίσουμε καλύτερα τους συνεπιβάτες μας; Ας μην κοιτάμε συνέχεια το ρολόι μας και παραπονιόμαστε που το τρένο δεν πάει πιο γρήγορα. Κάποια στιγμή θα φτάσουμε στο τέλος της διαδρομής και θα αισθανόμαστε καλύτερα τότε, γιατί θα έχουμε χαρεί τη διαδρομή και ό,τι μας έχει προσφέρει...<br /><br />Καλό μας ταξίδι!<br /><br />I am still here!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-2918109296738919286?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-12223289551705171132009-10-29T01:23:00.001+02:002010-02-12T02:07:12.339+02:00Αγαπητό μου ημερολόγιο! (μου επιτρέπεις τον τίτλο, έτσι δεν είναι;)<br /><br />Σήμερα πήρα μια απόφαση για σένα. Τελικά είναι πολύ πιο σημαντικό να μη σε διαβάζει κανείς από το να σε διαβάζει κάποιος. Προσπάθησα πολύ να γράψω κάτι τον τελευταίο καιρό, αλλά ποτέ δεν κατάφερνα να τελειώσω ό,τι άρχιζα. Για να είμαι ειλικρινής δεν κατάφερνα να φτάσω στη δεύτερη σειρά...<br />Και ξέρεις γιατί; Γιατί φοβόμουν πως αυτά που θα γράψω θα μπορούσε κάποιος να τα διαβάσει. Κάποιος που τυχαία θα τον έφερνε ο δρόμος του προς τα εδώ. Έπρεπε να προσέχω τι θα πω, πώς θα το πω, γιατί θα το πω...<br />Αλλά δεν ήταν αυτός ο στόχος της ύπαρξής σου. Ήθελα να σου μιλάω όπως μιλάει κανείς σε έναν πολύ καλό του φίλο ή όπως στον ίδιο του τον εαυτό. Γιατί μόνο τότε εξωτερικεύει κανείς τις σκέψεις του ελεύθερα... ναι, νοιώθει κανείς ελεύθερος να εκφραστεί χωρίς φόβο, αλλά με πάθος (αν τύχει).<br />Στις μέρες μας η ελευθερία είναι ένα σπάνιο αγαθό. Είμαστε δέσμιοι της καθημερινότητάς μας, των δικών μας επιλογών, αλλά και των επιλογών των άλλων. Ας μη δεσμεύουμε και τη σκέψη, την έκφραση, τα όνειρά μας. Την άποψή μας για όλα τη λέμε παντού. Στους φίλους, στους γνωστούς, στους συναδέλφους. Ποιος ο λόγος να την κάνουμε ευρέως γνωστή; Σε τι θα διαφέρει ο ηλεκτρονικός περαστικός από τον συνεπιβάτη ενός τρένου; Τι γνωρίζει αυτός για το μικρόκοσμό μας για να πρέπει να μάθει ή και να μπορεί να κρίνει τις σκέψεις μας;<br />Γι'αυτό λοιπόν αποφάσισα να συνεχίσουμε μόνοι. Δεν είναι καλύτερα έτσι; Αν μη τι άλλο, η αίσθηση της ελευθερίας - έστω της ψευδαίσθησής της- είναι πολύ γλυκιά!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-1222328955170517113?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-7546125848504765712009-10-05T00:14:00.002+03:002009-10-05T00:38:26.074+03:00Αυτό ήταν! Το πάρτι τελείωσε για τους καλεσμένους. Αφού ψηφίσανε και επιλέξανε τον πιο μοδάτο διοργανωτή τώρα πρέπει να αποχωρήσουν. Σε τέσσερα (πιθανόν) χρόνια θα τους ξανακαλέσουν. Μέχρι τότε αχρείαστοι να'ναι.<br /><br />Από εδώ και πέρα οι συνεστιάσεις θα είναι κλειστές, οι πολιτικοί θα διοργανώνουν για την πάρτη τους τα πάρτι. Και θα τρώνε και θα πίνουν μόνοι τους. Ό,τι έμεινε από τους προηγούμενους θα ξεκοκκαλιστεί από τους τωρινούς. Μέχρι να μη μείνει τίποτα και να φωνάξουν ως ένας άλλος Χαρίλαος "Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμε!"<br /><br />Κι όσοι δεν τους ψηφίσαμε, θα μείνουμε όπως πάντα "στο ίδιο θρίλερ θεατές" να παρακολουθούμε την πτώση, που θα συμπαρασύρει δυστυχώς κι εμάς. Όμως ας μη βαρύνουμε περισσότερο το κλίμα σήμερα. Η μισή χώρα πανηγυρίζει και ανάθεμα αν ξέρει και γιατί.<br /><br />Άντε βρε με τις υγείες μας! Να τους χαιρόμαστε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-754612584850476571?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-65577007300983513792009-10-04T03:38:00.012+03:002009-10-04T04:42:00.495+03:00<span style="color: rgb(204, 0, 0); font-style: italic; font-weight: bold;font-size:100%;" >Εναλλακτικός τίτλος: Η τρομοκρατία των media</span><br /><br />Οι πολιτικοί σε αυτή τη χώρα πρέπει να έχουν σε μεγάλη υπόληψη τους πολίτες. Γι'αυτό φαίνεται ζητούν τη γνώμη (και την ψήφο) τους κάθε τρεις και λίγο και τους καλούν σε ένα μεγάλο πάρτι που ονομάζεται εκλογές. Όπως γίνεται σε κάθε πάρτι, οι διοργανωτές -πολιτικoί- καλούν και μια εταιρία catering -τα ΜΜΕ- για να αναλάβει να εξυπηρετήσει τους καλεσμένους και να ικανοποιήσει τις ανάγκες τους.<br />Εξέχουσα θέση μεταξύ των καλεσμένων - ψηφοφόρων- έχουν οι αναποφάσιστοι. Είναι αυτοί που δεν είναι σίγουροι ακόμα ότι τους αρέσει το πάρτι και δεν μπορούν να εκτιμήσουν ποιος από τους διοργανωτές τους αγγίζει περισσότερο με τις ικανότητες και την επίδοσή του στο χορό και στο τραγούδι. Αυτούς έρχονται να ικανοποιήσουν τα ΜΜΕ...<br />Θα τους προτείνουν τα ποτά και τα εδέσματα και θα τους υποδείξουν τον πιο μοδάτο διοργανωτή. Γιατί πολλοί αναποφάσιστοι ακολουθούν τις επιταγές της μόδας: Όπου φυσάει ο άνεμος πάμε και ελπίζουμε για το καλύτερο (και πιο συμφέρον) μέλλον. Οι νέες τάσεις στη μόδα φυσικά διαφαίνονται από τις δημοσκοπήσεις και τις τελευταίες τις αναλαμβάνουν τα ΜΜΕ. Με αυτό τον τρόπο υποδεικύεται στους αναποφάσιστους προς τα πού πηγαίνει το ρεύμα και τι θα φορεθεί ή τι θα ακουστεί φέτος το χειμώνα, για να ξέρουν οι δόλιοι, μην τυχόν πάρουν το αντίθετο, αφού δε θα τους βγάλει πουθενά και θα είναι ντεμοντέ.<br /><br />Όποιος αναποφάσιστος δεν ακολουθήσει ό,τι επιτάσσει η μόδα θα έχει δείξει αν μη τι άλλο ότι ξέρει να αντιστέκεται όχι μόνο στην τρομοκρατία των media, αλλά και στο ρεύμα που θέλει η ψήφος να κρίνεται με βάση το προσωπικό και όχι το κοινωνικό συμφέρον.<br /><br />Ξημερώνει η μέρα για το μεγάλο πάρτι. Σε λίγες ώρες ανοίγουν οι κάλπες. Σκεφτείτε την ψήφο σας σοβαρά την ώρα που θα ψηφίσετε. Μην ακολουθείτε το ρεύμα, γιατί αυτό το ρεύμα έφτασε τη χώρα εκεί που την έφτασε. Γυρίστε το βλέμμα προς την άλλη μεριά και αντισταθείτε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-6557700730098351379?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-70657272272114615762009-08-24T22:36:00.005+03:002010-02-14T14:54:57.134+02:00Καθώς γυρνούσα σήμερα από τη δουλειά μου με το μετρό και ενώ καθόμουν αναπαυτικά και προσπαθούσα να χαλαρώσω ξεχνώντας τους ήχους του χώρου εργασίας και μαθαίνοντας τις <a href="http://www.youtube.com/watch?v=93S_l0qZrXA" target="new window">φήμες που άκουσε</a> ο John Fogerty για τη φίλη του (και οι διασκευές είναι ωραίες ενίοτε), παρατηρώ την κυρία απέναντί μου να κοιτάει έντρομη ψηλά. Δε δίνω σημασία, κάθε μέρα όλο και κάτι τυχαίνει, αλλά ο νεαρός που κάθεται δίπλα της σηκώνει το χέρι και μαζεύει μια αραχνούλα που κρεμόταν ακριβώς από πάνω της. Με μια κίνηση της παλάμης του εκδιώχνει το ζωντανό στο δάπεδο. Ομολογώ ότι δε θα το είχα τολμήσει, μια που οι σχέσεις μου με τα έντομα -όπως και με τα ερπετά- δεν μπορώ να πω ότι είναι τόσο στενές.<br /><br />Εκείνη τη στιγμή όμως ένιωσα εγώ τρόμο γι’ αυτό το πλάσμα. Έτρεχε δεξιά αριστερά στον τεράστιο –για τις διαστάσεις ενός εντόμου- διάδρομο, ψάχνοντας να βρει μια γωνιά να ξαναστήσει το δίχτυ του, χωρίς να ξέρει τη φρικτή μοίρα που το περίμενε στην επόμενη στάση, όταν οι επιβάτες του μετρό θα απο- και επιβιβάζονταν. Δεν άντεξα σε αυτή τη σκέψη και αποφάσισα να γλιτώσω την αράχνη από την ατυχία της να βρεθεί ανάμεσα σε ανθρώπους. Έβγαλα αμέσως ένα χαρτί από την τσάντα μου και την τράβηξα προς το μέρος μου. Οι συνεπιβάτες μου, και κυρίως οι ηλικιωμένοι, με κοίταξαν μάλλον παράξενα, αλλά εγώ δεν πτοήθηκα. Είχα αναλάβει να τη φυγαδεύσω από εκεί. Στα αυτιά μου άκουγα το Fogerty που ακόμα αναρωτιόταν αν η φίλη του τον είχε προδώσει.<br /><br />Σε δυο στάσεις ευτυχώς έπρεπε να κατέβω και πήρα την αραχνούλα μου στο χαρτί –ενώ εκείνη κρεμόταν προσπαθώντας να φτιάξει τον επόμενο ιστό της. Το μειδίαμα του νεαρού που στεκόταν δίπλα μου στην πόρτα, έδειχνε ότι κατάλαβε τις προθέσεις μου και πιθανόν τις επιδοκίμαζε.<br /><br />Σε λίγο εγώ και η προστατευόμενή μου βρισκόμαστε έξω από το βαγόνι ελεύθερες. Εγώ απαλλαγμένη από τα δρώμενα στο χώρο της δουλειάς μου -που είχαν απωθηθεί στο βάθος του μυαλού μου εκδιωγμένα από το βάρος της σημαντικής αποστολής που είχα αναλάβει- και η μικρή μου φίλη από το τρένο και τους κινδύνους που την παραμόνευαν. Χωρίς δεύτερη σκέψη την πήρα μαζί μου. Παρόλο που οι διπλωματικές μου σχέσεις με τα έντομα περνάνε βαθιά κρίση από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, οι αραχνούλες είναι οι μόνες που με συντροφεύουν εδώ και χρόνια σε όλες μου τις κατοικίες. Τρέφω ιδιαίτερη συμπάθεια γι’ αυτές και τις θεωρώ ένα είδος κατοικίδιου.<br /><br />Τα περίεργα βλέμματα των περαστικών τόσο σε μένα όσο και στο χαρτί που κρατούσα με μάλλον ασυνήθιστο τρόπο για να μην πέσει η φίλη μου, με διασκέδασαν αφάνταστα, ενώ ο Fogerty με συμβούλευε να μη βγω έξω το βράδυ γιατί <a href="http://www.youtube.com/watch?v=5BmEGm-mraE" target="new window">μυριζόταν μπελάδες</a>...<br /><br />Όταν έφτασα στο σπίτι, έβγαλα την απαραίτητη αναμνηστική φωτογραφία της αραχνούλας και την άφησα ελεύθερη στον κήπο. Από τη δυσκολία με την οποία κατόρθωσα να απαθανατίσω τη φίλη μου, κρίνω ότι μάλλον δεν της αρέσει η δημοσιότητα. Ας είναι… Είμαι σίγουρη ότι τώρα χαίρεται το καινούργιο της σπίτι και έχω την ελπίδα ότι μπορεί καμιά φορά να με επισκεφτεί στο παράθυρό μου. Εγώ πάντως όποτε κοιτώ το γρασίδι, θα τη θυμάμαι και θα χαμογελώ, γιατί ξέρω ότι κάπου εκεί μπορεί να βρίσκεται εκείνη.<br /><br />Καλή σου τύχη, μικρή μου φίλη!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SpLuu-4x-SI/AAAAAAAAALM/5-zssL6jg3w/s1600-h/1.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SpLuu-4x-SI/AAAAAAAAALM/5-zssL6jg3w/s320/1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5373619796328970530" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-7065727227211461576?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-74543118126667700922009-08-08T00:26:00.005+03:002009-08-08T17:23:21.887+03:00<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/Sn2KFTMCL7I/AAAAAAAAAKo/Q00YG8O2-So/s1600-h/moon2.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5367598154550226866" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/Sn2KFTMCL7I/AAAAAAAAAKo/Q00YG8O2-So/s400/moon2.JPG" border="0" /></a> Ετερόφωτο μεν το φεγγαράκι, αλλά η ομορφιά του δεν παύει ποτέ να εμπνέει... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-7454311812666770092?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-53205628570881668902009-08-03T00:49:00.003+03:002009-08-03T00:57:28.230+03:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SnYKrcF-mUI/AAAAAAAAAKY/FaHjwDQ2Z14/s1600-h/summer.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 306px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SnYKrcF-mUI/AAAAAAAAAKY/FaHjwDQ2Z14/s400/summer.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5365487747450444098" border="0" /></a><span style="font-style: italic;">-Τι ψηφίζεις;</span><br /><span style="font-style: italic;">-Μακροβούτι!</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-5320562857088166890?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-76432272580784342062009-07-24T23:31:00.004+03:002009-07-24T23:38:04.307+03:00Ιούλιος. Το καλοκαίρι στο αποκορύφωμά του. Δυσφόρητη η ζέστη, εκτυφλωτικός ο ήλιος, καυτή η άμμος. Το κάλεσμα της θάλασσας πιο έντονο από ποτέ. Με ένα παιχνιδιάρικο χαμόγελο ανταποκρινόμαστε και… μπλουμ! :-)<br /><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5362127724033789154" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 290px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SmoawVdOzOI/AAAAAAAAAKQ/7Nuu9a_z3lg/s400/summer1.JPG" border="0" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-7643227258078434206?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-15255269454711126122009-07-21T01:17:00.002+03:002009-07-21T01:30:05.111+03:00<a href="http://www.bctree.com/images/photos/summer-peaches.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 100px; CURSOR: hand; HEIGHT: 100px" alt="" src="http://www.bctree.com/images/photos/summer-peaches.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://www.bctree.com/images/photos/summer-peaches.jpg"></a><br /><br /><div><a href="http://www.bctree.com/images/photos/summer-peaches.jpg"></a><br /><br /><br /><p>Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά ενός σύγχρονου δημοκρατικού πολιτεύματος είναι η ελευθερία των πολιτών του. Εύλογο είναι ότι η ελευθερία του ενός σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Εύλογο; Ίσως όχι πάντα. Πώς είναι δυνατόν να κλείνει μια εθνική οδός υπό «δημοκρατικές» συνθήκες;</p><p>Τον τελευταίο καιρό βλέπουμε αγρότες να στήνουν μπλόκα και να κλείνουν τους δρόμους. Και δεν είναι η πρώτη φορά αυτή. Χρόνια τώρα επαναλαμβάνεται το ίδιο σενάριο. Διαμαρτύρονται για τη χαμηλή τιμή πώλησης των προϊόντων τους. Μπορεί να έχουν δίκιο. Άλλωστε είναι αλήθεια ότι σε αυτή τη χώρα η πρωτογενής παραγωγή δεν είναι εκείνη που κερδίζει τα περισσότερα.</p><p>Όμως τι φταίνε και αυτοί οι δύσμοιροι οι οδηγοί να εγκλωβίζονται στα αυτοκίνητά τους και η διαδρομή μιας ώρας στην εθνική οδό να μετατρέπεται σε τρίωρο και τετράωρο μαρτύριο σε μποτιλιαρισμένους δρόμους και παράδρομους, με τον καλοκαιρινό ήλιο να κατακαίει το όχημα;</p><p>Πώς περιμένει κανείς να έχει τη στήριξη της κοινής γνώμης στον οποιοδήποτε αγώνα του, όταν το κοινό είναι αυτό που ταλαιπωρείται πρώτο και του στερείται το πιο εύλογο δικαίωμα σε μια δημοκρατική χώρα: να μετακινείται ελεύθερα…</p><br /><br /><br /><div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-1525526945471112612?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-91334268861837341802009-06-28T00:38:00.006+03:002011-01-22T11:08:32.180+02:00Είναι γεγονός ότι όταν βρίσκεσαι σε μποτιλιάρισμα και αλλάζεις λωρίδα, βλέποντας ότι στη δική σου είσαι ακινητοποιημένος, η λωρίδα από την οποία έφυγες ελευθερώνεται και μπλοκάρει η λωρίδα, στην οποία μόλις πήγες.<br /><br />Καθότι ο νόμος του Μέρφυ με ακολουθεί πολλές φορές κατά τις εξορμήσεις μου με το αυτοκίνητο, όταν πέφτω σε κίνηση δε ρισκάρω. Απλά κάθομαι και περιμένω...<br /><br />Σήμερα όμως, επειδή ήξερα ότι σε ένα σημείο της εθνικής οδού γίνονται έργα και υπήρχε κυκλοφοριακή συμφόρηση, σκέφτηκα να την αποφύγω κάνοντας μια μικρή παράκαμψη... Η πρόληψη είναι η καλύτερη θεραπεία. Πλησιάζοντας στο σημείο, όπου ο δρόμος στένευε και οι δυο λωρίδες γίνονταν μία, βγήκα στην πρώτη έξοδο που βρήκα, με στόχο να χρησιμοποιήσω τους επαρχιακούς και να προσπεράσω το «δύσκολο σημείο».<br />Εις μάτην!! Ο καιρός μού τα χάλασε... Η δυνατή βροχή που έπιασε -τόσο δυνατή που μόλις και μετά βίας έβλεπα τα φώτα του μπροστινού μου- πλημμύρισε το δρόμο ένα –δυο χιλιόμετρα παρακάτω. Το αποτέλεσμα ήταν να διακοπεί η κίνηση και καθότι κανείς μας δε διέθετε σύστημα που να μετατρέπει το αυτοκίνητό του σε βάρκα, αναγκαστήκαμε να μείνουμε ακινητοποιημένοι εκεί, απλοί παρατηρητές ενός συνηθισμένου φυσικού φαινομένου: πώς το νερό δημιουργεί «λιμνούλες»...<br />Στο μεταξύ η βροχή να πέφτει ασταμάτητα, αστραπόβροντα να φωτίζουν το σκοτεινό ορίζοντα και να σπάνε το μονότονο ήχο του νερού που χτυπάει τη λαμαρίνα, το περιπολικό της αστυνομίας να μην αφήνει κανέναν να περάσει και εμείς να αναρωτιόμαστε αν έχουμε αρκετά φαγώσιμα στο αυτοκίνητο για να περάσουμε τη νύχτα...<br />Για καλή μας τύχη όμως δυο ώρες αργότερα η ροή της κυκλοφορίας αντιστράφηκε και γυρίσαμε πίσω...<br /><br />Τελικά μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ο νόμος του Μέρφυ με ακολουθεί... Αν σκεφτώ να αποφύγω κάποιο μποτιλιάρισμα, θα συναντήσω ένα μεγαλύτερο!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-9133426886183734180?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-28293443128231451782009-06-26T19:28:00.003+03:002009-08-04T22:47:02.895+03:00«Αν πει η Εκκλησία αυτή τη στιγμή ‘έχουμε εμείς 500 ιδρύματα και αυτά τα ιδρύματα τα κλείνουμε και ελάτε να πάρετε τους ανθρώπους οι οποίοι είτε είναι κατάκοιτοι είτε είναι ηλικιωμένοι’ (...) τότε πώς θα τα βγάλει πέρα η κοινωνία;» διερωτήθηκε ο κ. Ιερώνυμος.<br /><br />(Πηγή: <a href="http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1026639&amp;lngDtrID=244">www.in.gr</a>)<br /><br />Το ζήτημα ήταν η (τεράστια) περιουσία της Εκκλησίας (που βρίσκεται αιχμάλωτη και υπό ομηρία – την καημένη την περιουσία).<br />Και αυτά ήταν λόγια του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, ενός εκπροσώπου της Εκκλησίας, της Ορθόδοξης Εκκλησίας, της Ορθοδοξίας, που παρέμεινε πιστή στην ορθή «δόξα» της αρχαίας Εκκλησίας, που στηρίζει την πίστη στη Θεία Αποκάλυψη, στην Αποκάλυψη του Θεού, στο Λόγο του Θεού, όπως αποτυπώνεται στην Αγία Γραφή...<br /><br /><br />«Αποκριθείς (ο Ιωάννης ο βαπτιστής) δε λέγει προς αυτούς (τους όχλους), Ο έχων δύο χιτώνας ας μεταδώση εις τον μη έχοντα και ο έχων τροφάς ας κάμη ομοίως.»<br /><br />(ΛΟΥΚ. γ.11, από την Καινή Διαθήκη - Αγία Γραφή)<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Έχω γνωρίσει αξιόλογους ανθρώπους της Εκκλησίας, που ακολουθούν το Λόγο του Θεού χωρίς να διαφημίζουν το έργο τους. Λυπάμαι όμως που είναι τόσο λίγοι...<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-2829344312823145178?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-47248640838544845722009-06-18T03:09:00.005+03:002009-08-04T22:47:43.832+03:00Είναι παράξενη η αίσθηση που έχει κανείς μερικές φορές, πως κάποια συμφορά –μικρή ή μεγάλη- πλησιάζει, ακόμα κι αν δεν υπάρχει κανένα σημάδι που να προμηνύει την άφιξή της. Ο φόβος τότε τον διακατέχει, όχι μόνο γι’ αυτό που νοιώθει ότι θα συμβεί, αλλά και πως αν εκφράσει με λόγια τις ανησυχίες του, θα τους δώσει μορφή, θα τις προσδιορίσει. Και τότε αυτές, έχοντας πλέον διαμορφωθεί, θα αποκτήσουν υπόσταση, θα ξεφύγουν από τη σφαίρα της φαντασίας του, όπου είναι εγκλωβισμένες, και θα περάσουν στην πραγματικότητα, απελευθερωμένες πια και έτοιμες να σκιάσουν τη ζωή του, όπως τα μαύρα σύννεφα πυκνώνουν στον ουρανό και κρύβουν τον ήλιο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-4724864083854484572?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-66472000612950556872009-06-08T03:08:00.005+03:002009-08-04T22:48:08.177+03:00Το πρώτο κόμμα κέρδισε την πρωτιά. Το δεύτερο κόμμα δεν έχασε όσο νομίζουν οι άλλοι ότι έχασε, γιατί οι ψηφοφόροι του πήγαν διακοπές -μα φυσικά, αφού εξασφαλίζει στους ψηφοφόρους του ένα πολύ καλό βιοτικό επίπεδο που τους επιτρέπει τις τριήμερες αποδράσεις στις ακριβότερες παραλίες της Ευρώπης. Πήρε όμως το μήνυμα. Κερδισμένο κι αυτό.<br /><br />Το τρίτο κόμμα κέρδισε ξανά την τρίτη θέση. Το τέταρτο και το πέμπτο κόμμα βγήκαν κερδισμένα, γιατί αύξησαν τα ποσοστά τους. Το έκτο κόμμα κέρδισε έναν Ευρωβουλευτή. Οι Βρυξέλλες και το Στρασβούργο είναι ωραίες πόλεις και αξίζουν για τουρισμό.<br /><br />Όλοι κάτι κέρδισαν, όλοι πρέπει να είναι ικανοποιημένοι... Τότε ποιος έχασε; Μάλλον η χώρα...<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Η μαντζουράνα θέτει έναν προβληματισμό σχετικά με την αποχή. Οι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους Έλληνες ψηφοφόροι -δηλαδή οι άνω των 18 και Έλληνες- είναι 9.995.992 σύμφωνα με το Υπουργείο Εσωτερικών. Αλήθεια πόσοι είμαστε; Πόσοι κατοικούν σε αυτή τη χώρα αν προσθέσουμε και τους κάτω των 18 και τους αλλοδαπούς;<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-6647200061295055687?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-82214057265464480292009-05-08T16:41:00.015+03:002009-08-04T22:48:35.226+03:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SgR5AkSwjUI/AAAAAAAAAFo/b-Kg6rrO268/s1600-h/16.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SgR5AkSwjUI/AAAAAAAAAFo/b-Kg6rrO268/s400/16.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333520909362826562" border="0" /></a><span style="font-style: italic;">Βλέπετε κάτι μήπως; Κάθεται κανείς;</span><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;">Χμμ... Όσο και να προσπαθήσετε, δε θα δείτε κανέναν...</span><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SgR5Y5be6sI/AAAAAAAAAFw/_8Uidn55yr0/s1600-h/15.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SgR5Y5be6sI/AAAAAAAAAFw/_8Uidn55yr0/s400/15.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333521327353424578" border="0" /></a><span style="font-style: italic;">Αλλάξατε γνώμη τώρα; Μια κοντινή ματιά θα σας πείσει...</span><br /></div></div><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SgQ8BgUpzSI/AAAAAAAAAFg/klcofBhAxj8/s1600-h/17.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SgQ8BgUpzSI/AAAAAAAAAFg/klcofBhAxj8/s320/17.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333453855267605794" border="0" /></a><span style="font-style: italic;">Να σας συστήσω τη φίλη μου, τη μαργαρίτα</span>!<br /><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;">Μόνο η υπό διαφορετικές οπτικές γωνίες εξέταση των πραγμάτων και των γεγονότων ελευθερώνει τη σκέψη από προκαταλήψεις και λανθασμένες αντιλήψεις.<br /><br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-8221405726546448029?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-91130456313293482342009-05-05T03:52:00.000+03:002009-06-13T23:31:30.125+03:00<div style="text-align: center;">Χμμμ... πού να καθίσω άραγε;<br /></div><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SgSAP5O-ExI/AAAAAAAAAGo/hm_0yO4vYGI/s1600-h/13.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SgSAP5O-ExI/AAAAAAAAAGo/hm_0yO4vYGI/s200/13.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333528869263512338" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SgSAvCnBbUI/AAAAAAAAAGw/jwChXrHIemY/s1600-h/12.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SgSAvCnBbUI/AAAAAAAAAGw/jwChXrHIemY/s200/12.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333529404356259138" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SgSBIh4blqI/AAAAAAAAAHA/3tHycH1sXJ4/s1600-h/14.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SgSBIh4blqI/AAAAAAAAAHA/3tHycH1sXJ4/s200/14.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333529842247505570" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-9113045631329348234?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-52022743011033035372009-05-02T23:48:00.008+03:002009-08-04T22:50:14.511+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SgR96N7NvyI/AAAAAAAAAF4/D4sKDM7xBXs/s1600-h/8.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SgR96N7NvyI/AAAAAAAAAF4/D4sKDM7xBXs/s400/8.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333526297837420322" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SgR-EYD18fI/AAAAAAAAAGA/RHnzqqjtSR0/s1600-h/9.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SgR-EYD18fI/AAAAAAAAAGA/RHnzqqjtSR0/s400/9.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333526472356655602" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SgR-YnAWRhI/AAAAAAAAAGI/Azqqn0e_foU/s1600-h/11.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SgR-YnAWRhI/AAAAAAAAAGI/Azqqn0e_foU/s400/11.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333526819965912594" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;">Χαμομηλάκι μου, σε ευχαριστώ!</span><br /><br /><div style="text-align: left;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-5202274301103303537?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-43829353625079471762009-05-01T23:08:00.000+03:002011-06-04T02:03:02.970+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SftlF7tOTAI/AAAAAAAAADY/Y38n7yvDlxQ/s1600-h/traumstern.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5330965736524237826" src="http://3.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SftlF7tOTAI/AAAAAAAAADY/Y38n7yvDlxQ/s200/traumstern.JPG" style="cursor: pointer; display: block; height: 200px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 192px;" /></a><br /><br /><span style="font-style: italic;">"Αγαπημένη μου μαντζουράνα,</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σήμερα έφτιαξα ένα αστεράκι για σένα. Είναι ένα μαγικό αστεράκι. Το βράδυ να το βάζεις κάτω από το μαξιλάρι σου, για να</span> <span style="font-style: italic;">βλέπεις όμορφα όνειρα όταν κοιμάσαι.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Με πολλή αγάπη,</span><br /><span style="font-style: italic;">το χαμομηλάκι σου"<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-4382935362507947176?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-16844046519196521192009-04-27T03:17:00.009+03:002009-05-08T23:59:59.259+03:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SfT902IHCjI/AAAAAAAAACg/_ybDRhdLruQ/s1600-h/3.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SfT902IHCjI/AAAAAAAAACg/_ybDRhdLruQ/s320/3.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329163343410694706" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;">-Μου επιτρέπετε, κυρία μου;</span><br /><span style="font-style: italic;">-Μα, φυσικά...</span><br /><br /><br /></div><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SfUAcx8B4qI/AAAAAAAAACo/O6EXY016Dac/s1600-h/4.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SfUAcx8B4qI/AAAAAAAAACo/O6EXY016Dac/s320/4.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329166228504306338" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;">Μην ενοχλείτε!</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-1684404651919652119?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-2784653068926686412009-04-26T01:59:00.000+03:002009-06-13T23:30:20.510+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SfTzbVZV9iI/AAAAAAAAACY/IoPpSDwrvPo/s1600-h/2.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SfTzbVZV9iI/AAAAAAAAACY/IoPpSDwrvPo/s320/2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329151910011598370" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-278465306892668641?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-77042109147010573872009-04-25T01:22:00.008+03:002009-05-09T00:00:14.291+03:00Και κάποιοι ξέρουν να το εκτιμούν...<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SfI7_B-hftI/AAAAAAAAAB4/QLWZUtv4XYw/s1600-h/9.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SfI7_B-hftI/AAAAAAAAAB4/QLWZUtv4XYw/s320/9.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328387263181192914" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SfI-m93f77I/AAAAAAAAACQ/Kn1GrIWcOPw/s1600-h/11.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SfI-m93f77I/AAAAAAAAACQ/Kn1GrIWcOPw/s320/11.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328390148296011698" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-7704210914701057387?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-91066937663556325852009-04-24T18:21:00.013+03:002009-05-09T00:00:30.483+03:00<span style="color: rgb(0, 0, 0);">Η φύση ξέρει καλύτερα... </span><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SfIg85MlUpI/AAAAAAAAAA4/V1oj78iP95A/s1600-h/2.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SfIg85MlUpI/AAAAAAAAAA4/V1oj78iP95A/s320/2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328357539650556562" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SfIg9O06KCI/AAAAAAAAABA/mqL-6aAYuqs/s1600-h/3.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SfIg9O06KCI/AAAAAAAAABA/mqL-6aAYuqs/s320/3.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328357545456838690" border="0" /> </a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SfIg9dmaVII/AAAAAAAAABI/-n0dVKNLwEQ/s1600-h/4.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SfIg9dmaVII/AAAAAAAAABI/-n0dVKNLwEQ/s320/4.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328357549422564482" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SfIilwvrWUI/AAAAAAAAABo/gktXKLYW4xw/s1600-h/6.JPG"> <img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SfIilwvrWUI/AAAAAAAAABo/gktXKLYW4xw/s320/6.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328359341268097346" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SfIg9u0ARSI/AAAAAAAAABQ/WE0AH0Dh2r4/s1600-h/5.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SfIg9u0ARSI/AAAAAAAAABQ/WE0AH0Dh2r4/s320/5.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328357554042979618" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SfIhWzSDoeI/AAAAAAAAABg/vzLOUl58cUE/s1600-h/8.JPG"> <img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_9UYg6hylqXk/SfIhWzSDoeI/AAAAAAAAABg/vzLOUl58cUE/s320/8.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328357984739500514" border="0" /></a><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-9106693766355632585?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-39413988028894013072009-04-17T02:16:00.003+03:002009-05-09T00:00:47.736+03:00Πρωί μιας απριλιάτικης Κυριακής, έξω ο ανοιξιάτικος ήλιος λάμπει, αν και έχει ακόμη ψυχρούλα, και ο Χ. πίνει τον καφέ του, όπως συνηθίζει τέτοια μέρα, σε μια καφετέρια της γειτονιάς του.<br />Παίρνει ένα τσιγάρο από το πακέτο που βρίσκεται μπροστά του και πριν προλάβει να το ανάψει, μια γυναίκα τραβάει την καρέκλα που βρίσκεται δίπλα του και κάθεται. Την κοιτάει παράξενα, καθώς νιώθει άβολα. Μα ποια μπορεί να είναι αυτή η άγνωστη και τι θέλει από αυτόν;<br /><br />«Καλημέρα!» του λέει.<br /><br />«Καλημέρα... Γνωριζόμαστε;» απαντά εκείνος διστακτικά.<br /><br />«Όχι... Ευκαιρία όμως να γνωριστούμε», του χαμογελά.<br /><br />Καθώς ο Χ. μένει άφωνος από το θράσος αυτής της γυναίκας που του χαλάει την πρωινή του ηρεμία, εκείνη συνεχίζει με γλυκιά φωνή: «Είμαι τριάντα οκτώ χρονών και έχω ένα γιο που είναι επτά. Φέτος ξεκίνησε το σχολείο. Πριν τρεις μήνες μου αφαίρεσαν έναν όγκο, που ήταν κακοήθης. Έκανα την απαραίτητη θεραπεία και, όπως μου είπε ο γιατρός, ίσως σταθώ τυχερή και δω το γιο μου να τελειώνει το δημοτικό.»<br /><br />«Λυπάμαι...» είναι το μόνο που καταφέρνει να ψελλίσει ο Χ.<br /><br />«Δε χρειάζεται. Πραγματικά. Συμβαίνουν αυτά...» εξακολουθεί να του χαμογελά. «Σήμερα είναι η πρώτη φορά που βγαίνω από τότε που τελείωσα τη θεραπεία μου. Αυτό που θα ήθελα να σας παρακαλέσω είναι να μην καπνίσετε εδώ μέσα, γιατί ο καπνός με ενοχλεί. Πάντα με ενοχλούσε και ποτέ μου δεν έχω καπνίσει. Σας ευχαριστώ!»<br /><br />Η γυναίκα σηκώνεται και κάθεται στη θέση της , δύο τραπεζάκια πιο πίσω. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ο Χ. δεν την είχε προσέξει καθόλου. Δίπλα της κάθεται μια άλλη νεαρή γυναίκα.<br /><br />Το τσιγάρο βρίσκεται ακόμα ανάμεσα στα δάχτυλά του. Στο άλλο χέρι ο αναπτήρας. Κοιτάει ξανά τη γυναίκα. Συζητάει ζωηρά με τη φίλη της και τίποτα δε θα πρόδιδε την ιστορία που μόλις του διηγήθηκε. Μήπως του έλεγε ψέματα; Αν ήταν αλήθεια όμως; Κοιτάει γύρω του. Λιγοστές οι παρέες, αλλά κανένας δεν καπνίζει. Στριφογυρίζει το τσιγάρο στα δάχτυλά του μερικές φορές. Δεν τολμά να το φέρει στα χείλη του. Ντρέπεται. Ντρέπεται το βλέμμα της γυναίκας, όταν τον δει.<br /><br />Τι στο καλό! Κι έξω καλά είναι. Σηκώνει το γιακά του, παίρνει την εφημερίδα, τον καφέ και τα τσιγάρα του και βγαίνει έξω. Κάθεται σε ένα προσήλιο τραπεζάκι. Δεν έχει και τόσο κρύο τελικά. Κλείνει τα μάτια. Ο ήλιος που χαϊδεύει το πρόσωπό του τον ζεσταίνει και τον ηρεμεί. Ανάβει το τσιγάρο που έπαιζε τόση ώρα στο χέρι του. Αφού βγήκε από το πακέτο, πρέπει να καεί, σκέφτεται και γελά με αυτή του τη σκέψη.<br /><br /><br />Η επόμενη Κυριακή είναι βροχερή. Ο Χ. απολαμβάνει τον καφέ του, όπως συνηθίζει τέτοια μέρα στην ίδια καφετέρια. Βγάζει ένα τσιγάρο από το πακέτο που βρίσκεται μπροστά του. Το φέρνει στο στόμα του. Ξαφνικά θυμάται τη γυναίκα της προηγούμενης Κυριακής. Κοιτάζει γύρω του, αλλά δεν τη βλέπει. Ένας νεαρός που κάθεται απέναντί του τον κοιτά. Το ίδιο και μια κυρία που κάθεται κοντά στο παράθυρο. Αισθάνεται αμήχανα. Λες να έρθουν να μου πουν κι αυτοί την ίδια ιστορία; σκέφτεται. Όμως κανείς δε σηκώνεται. Ο νεαρός δεν τον κοιτά πλέον και η κυρία έχει στρέψει το βλέμμα της αλλού.<br />Ο Χ. αισθάνεται ακόμη άβολα. Ρίχνει μια ματιά γύρω του. Κι αν κάποιος έχει παρόμοια ιστορία, αλλά δεν έχει το θάρρος να την πει, όπως έκανε η γυναίκα της προηγούμενης Κυριακής; Βάζει το τσιγάρο ξανά μέσα στο πακέτο, αυτή τη φορά ας μην καεί...<br /><br />Καθώς βγαίνει από την καφετέρια, παρατηρεί μια γυναίκα και ένα παιδί που περνούν στο απέναντι πεζοδρόμιο βιαστικά. Βρέχει πολύ και είναι χωμένοι κάτω από την ίδια ομπρέλα. Βλέπει την πλάτη τους μόνο. Να είναι άραγε εκείνη; Θα μπορούσε... Ελπίζει να τη συναντήσει κάποτε και ο γιος της να είναι στο γυμνάσιο...<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Στον καπνό του τσιγάρου έχουν ανιχνευτεί πάνω από 60 καρκινογόνες ουσίες. Όποιος αναπνέει τον καπνό του τσιγάρου, υπόκειται στις βλαβερές επιδράσεις του. Οι ενεργητικοί καπνιστές υφίστανται μεγαλύτερες βλάβες από τους παθητικούς καπνιστές.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Το κάπνισμα είναι η αιτία του 80-90% των περιπτώσεων καρκίνου του πνεύμονα, ενώ έχει ενοχοποιηθεί ακόμη για τον καρκίνο του λάρυγγα, της στοματικής κοιλότητας, του φάρυγγα, του οισοφάγου, του ήπατος, του παγκρέατος και της ουροδόχου κύστης.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Το ποσοστό των ασθενών που επιβιώνουν 5 χρόνια μετά τη διάγνωση του καρκίνου του πνεύμονα είναι μόλις 15 %.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-3941398802889401307?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-71805240765125902832009-04-16T13:22:00.007+03:002009-08-04T22:53:25.679+03:00<span style="font-style: italic;">«Ή το τσιγάρο ή εγώ!» φώναξε.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">«Δεν μπορείς να μου βάζεις διλήμματα», απάντησε μια γυναικεία φωνή.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">«Με σκοτώνεις!»</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">«Δε θα ορίσεις εσύ τη ζωή μου», επέμεινε η γυναίκα.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">«Εσύ όμως ορίζεις τη δική μου!»</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">«Έχω δικαίωμα να επιλέγω για μένα!» θύμωσε.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">«Εγώ όμως όχι! Η ύπαρξή μου ήταν δική σου επιλογή!»</span><br /><br /><br />Η γυναίκα ξύπνησε καταϊδρωμένη. Τρομαγμένη ακούμπησε το χέρι στην κοιλιά της…<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Γεγονός 1</span><br /><br />Ο καπνός του τσιγάρου περιέχει ουσίες που εμποδίζουν τη σωστή ανάπτυξη και λειτουργία του πλακούντα και την οξυγόνωση του εμβρύου. Όταν το έμβρυο δεν οξυγονώνεται και δεν τρέφεται σωστά, αυξάνεται ο κίνδυνος να πεθάνει και να αποβληθεί από τη μήτρα ή να γεννηθεί νωρίτερα και να πεθάνει, αφού γεννηθεί.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Γεγονός 2</span><br /><br />Το γενετικό υλικό καθορίζει τα χαρακτηριστικά ενός οργανισμού. Αλλαγή στο γενετικό υλικό ενός κυττάρου συνεπάγεται αλλαγή των χαρακτηριστικών του, τις περισσότερες φορές επιζήμια γι’ αυτό. Ενίοτε οδηγεί στο σχηματισμό καρκινικού κυττάρου. Ως μεταλλαξογόνες ορίζονται οι ουσίες που προκαλούν αλλαγή του γενετικού υλικού.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Γεγονός 3</span><br /><br />Ο καπνός του τσιγάρου περιέχει αποδεδειγμένα πάνω από 60 μεταλλαξογόνες (ή και καρκινογόνες) ουσίες.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Γεγονός 4</span><br /><br />Οποιοσδήποτε παράγοντας επηρεάζει το γενετικό υλικό επεμβαίνει στην ανάπτυξη και διαφοροποίηση των εμβρυϊκών κυττάρων και την οργανογένεση (σχηματισμό των οργάνων). Αυτό προκαλεί μόνιμες βλάβες στα κύτταρα του εμβρύου, που το συνοδεύουν σε όλη του τη ζωή.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Γεγονός 5</span><br /><br />Όποιος αμφισβητεί επιστημονικά αποδεδειγμένα δεδομένα, παραμυθιάζεται, γιατί έτσι τον συμφέρει.<br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Η μαντζουράνα δηλώνει αντίθετη σε οτιδήποτε στερεί το χαμόγελο ενός παιδιού -ενός οποιουδήποτε παιδιού, ακόμη και ενός αγέννητου.<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-7180524076512590283?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-18185882972353931372009-03-20T22:31:00.001+02:002009-05-09T00:01:15.263+03:00Την Τετάρτη, 11 Μαρτίου, άρχισε πανηγυρικά (vα έχει άραγε σχέση με τα πανηγύρια;) ο εθνικός διάλογος για την Παιδεία.<br /><br />Τόσα χρόνια γίνεται διάλογος. Μαζεύονται διάφοροι κύριοι που κάνουν τους ειδήμονες και κάνουν ότι συζητάνε για να λύσουν τα προβλήματα της Παιδείας.<br /><br />Δεν είναι πρωτότυπο αυτό για την Παιδεία. Όλοι κάτι κάνουν τόσα χρόνια. Οι μαθητές κάνουν ότι ενδιαφέρονται, οι καθηγητές κάνουν ότι δουλεύουν και το κράτος κάνει ότι τους πληρώνει…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-1818588297235393137?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-83183276685657554142009-03-17T00:24:00.005+02:002009-05-09T00:01:34.460+03:00Ποτέ δε με απασχόλησε ιδιαίτερα αυτή η οικογένεια της τάξης των εργαζομένων (της ομοταξίας των ταλαίπωρων ή ταλαιπωρημένων -για την Ελλάδα). Δεν ήξερα προσωπικά κανέναν και νόμιζα ότι είναι σπουδαίοι άνθρωποι, αφού αγωνίζονται για τα δικαιώματα όλων των εργαζομένων. Την πρώτη φορά που γνώρισα κάποιον -εννοώ προσωπικά, δηλαδή έμαθε το όνομά μου και το θυμόταν και την επόμενη μέρα- ένιωσα σαν να γνώρισα κάτι μεταξύ δημάρχου και νομάρχη. Όχι ότι οι δήμαρχοι και οι νομάρχες είναι σπουδαίοι άνθρωποι, αλλά δεν είναι και εύκολο να τους γνωρίσει ένας απλός, μα πάρα πολύ απλός, πολίτης-εργαζόμενος-φορολογούμενος και μετά να τον θυμούνται.<br /><br />Μέχρι που το ’φερε η τύχη και τους γνώρισα περισσότερο. Παρακολούθησα και παρακολουθώ από κοντά την πορεία μερικών τα τελευταία χρόνια. Ο άνθρωπος που παλεύει για τα δικαιώματα των εργαζόμενων -των συναδέλφων του- και συμμετέχει σε συμβούλια με τους προϊστάμενούς του για να αποφασίσει τις συνθήκες εργασίας των υπολοίπων, προτάσσει την εφαρμογή του Δικαίου και των Νόμων σαν μοναδικό σκοπό της συνδικαλιστικής του δράσης. Κι ο άνθρωπος που το πιστεύει αυτό πλανάται πλάνην οικτράν! Γιατί ο πρώτος άνθρωπος, ο συνδικαλιστής, είναι ο πρώτος εργαζόμενος που θα βολευτεί μόλις αντιμετωπίσει το παραμικρό ξεβόλεμα από τη θεσούλα του.<br /><br />Και αν νομίσει κανείς ότι δεν είχα παρατηρήσει ότι οι πρόεδροι της ΓΣΕΕ ή της ΑΔΕΔΥ γίνονται μετά υπουργοί, κάνει λάθος. Αυτό το ξέρω. Δεν περιμένεις από συνδικαλιστή που πρόσκειται στο κυβερνούν ή στο πρώην και πιθανόν μετέπειτα κυβερνούν κόμμα, να υπερασπίζει τα συμφέροντα των (υπόλοιπων) εργαζομένων. Αλλά από συνδικαλιστή που «αριστερίζει», όσο να’ναι περιμένεις κάτι διαφορετικό.<br />Γιατί ο συνδικαλιστής που αριστερίζει έχει ένα τρομερό πλεονέκτημα που τον κάνει ακαταμάχητα γοητευτικό: δεν ήταν, ούτε θα είναι ποτέ κυβέρνηση! Τα συμφέροντα των εργαζόμενων είναι πάντα αντίθετα των εκάστοτε κυβερνώντων πολιτικών, άρα ο συνδικαλιστής που αριστερίζει βάζει μια καλή υποψηφιότητα για να τα προασπίσει.<br />Και το κάνει βέβαια ο άνθρωπος, να μην τον αδικούμε κιόλας. Αρκεί να μη θίγεται το δικό του, το προσωπικό συμφέρον. Γιατί μόλις θιχτεί αυτό, τότε ξεχνάει και νόμους και εγκυκλίους και το Δίκαιο, και κοιτάει πώς να αρπάξει αυτό που θέλει με οποιονδήποτε τρόπο.<br />Θα μου πείτε, πώς είναι δυνατόν το δικό του συμφέρον να είναι διαφορετικό από των συναδέλφων του. Έλα όμως που γίνεται! Γιατί αν κανείς άτυχος συνάδελφός του διεκδικήσει καμιά (προνομιούχα) θεσούλα που ετοιμάζει για τον ίδιο, τότε η ζυγαριά της δικαιοσύνης θέλει ...μια μικρή βοήθεια για να δείξει το «σωστό» και το «δίκαιο».<br /><br />Την επόμενη φορά που θα ακούσω κάποιον να εκφωνεί τις πεπραγμένες αδικίες εκ μέρους των από πάνω σε βάρος των από κάτω, ξεκινώντας «Συνάδελφοι, συναδέλφισσες» (κατά το σύντροφοι, συντρόφισσες) μάλλον δε θα κάνω τον κόπο να ακούσω και τη συνέχεια...<br /><br />ΥΓ. Δε θέλω να αδικήσω τους συνδικαλιστές που πραγματικά αγωνίζονται (μόνο) για το κοινό καλό. Σίγουρα θα υπάρχουν. Παντού υπάρχουν εξαιρέσεις. Εγώ όμως δε γνώρισα κανέναν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-8318327668565755414?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-50481308846591748932009-03-16T04:50:00.002+02:002009-05-09T00:02:02.926+03:00ή αλλιώς (Ευρω)εκλογές και πάλι...<br /><br />Στις Πυθίες πηγαίνεις ελπίζοντας και φεύγεις πάλι ελπίζοντας. Σου λένε την αλήθεια αλλά δεν το ξέρεις. Αν ευνοηθείς, τις υπηρετείς τυφλά για μια ζωή. Αν τα... σκατώσουν, δε νιώθεις τύψεις που τις πίστεψες. Γιατί δεν το ήξερες. Δεν μπορούσες να το ξέρεις. Τη φωνή που σου λέει ότι ίσως μπορούσες να το καταλάβεις και να το προλάβεις, την καταπνίγεις για να κοιμηθείς ήσυχα τα βράδια. Και μετά ψάχνεις για άλλες Πυθίες. Και πάλι χωρίς τύψεις.<br /><br />Στις Κασσάνδρες δεν πηγαίνεις καθόλου. Εκείνες έρχονται και σε βρίσκουν εκεί που είσαι αισιόδοξος και ακούς τις Πυθίες. Σου λένε την αλήθεια. Σου λένε τι θα συμβεί. Και κλείνεις τα αυτιά να μην ακούσεις, γιατί δε σου αρέσει αυτό που θα πουν. Τις διώχνεις και τις θυμάσαι όταν η προφητεία τους εκπληρωθεί.<br /><br />Εσείς τι θα ψηφίζατε; Πυθία ή Κασσάνδρα;<br /><br />Αποτελέσματα βουλευτικών εκλογών Οκτωβρίου 2007:<br /><br />Πυθίες: 72,17 %<br />Αποχή: 25,85 %<br />Άκυρα/λευκά: 1,98 %<br />(Φαίνεται οι κύριοι και κυρίες της εφορευτικής επιτροπής δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν ποια είναι τα άκυρα και ποια τα λευκά...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-5048130884659174893?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-87318653046076286132009-03-14T22:12:00.006+02:002009-05-09T00:01:47.409+03:00<p>Πριν ένα χρόνο περίπου, έγραψα δύο κείμενα με θέμα την τηλεόραση... ή μάλλον με θέμα την απουσία της.<br /><br />Το πρώτο το έθαψα στον υπολογιστή, γιατί διαβάζοντάς το, διαπίστωσα ότι το ύφος του ίσως δεν αρμόζει σε ένα τόσο χαριτωμένο και σεμνό βότανο, όπως είναι μια μαντζουράνα.<br /><br />Κι έτσι έγραψα ένα πιο σεμνό, <a href="http://mantzourana.blogspot.com/2008/03/blog-post_17.html">αυτό</a> που βλέπετε παρακάτω.<br /><br />Σκαλίζοντας τα παλιά αρχεία, βρήκα κι εκείνο, το ξεχασμένο. Το ξαναδιάβασα. Λυπήθηκα να το πετάξω. Σκέφτηκα ότι τελικά είναι πιο διασκεδαστικό από όσο νόμιζα. Ας κάνει και η μαντζουράνα μια εξαίρεση· ταιριάζει με τα παιχνιδίσματα της άνοιξης.<br /><br />Ας διασκεδάσουμε λοιπόν, και αν δε σας αρέσει το ύφος του, μπορείτε να κρατήσετε τη πιο σεμνή μορφή του. Το μήνυμα είναι το ίδιο, και ο σκοπός ο αυτός: μια εναλλακτική μορφή ζωής.<br /><br />Και αν σας φανεί παράκαιρο, τότε ανατρέξτε στο βάθος του μυαλού σας και αναζητήστε τα γεγονότα που «συγκλόνιζαν» την Ελλάδα πέρσι τέτοιο καιρό... τα ροζ DVD και οι απεργίες της ΔΕΗ. Είδατε πόσο γρήγορα ξεχνάμε;;<br /></p><br /><p><br /><br /><strong>Εναλλακτικές μορφές ζωής</strong></p><br /><p><br />Η έννοια της ζωής είναι συνυφασμένη με την έννοια της ενέργειας. Χωρίς την ενέργεια δεν μπορεί να υπάρξει ζωή. Μετά τη βιομηχανική επανάσταση η κυριότερη πηγή ενέργειας που χρησιμοποιείται είναι τα ορυκτά καύσιμα. Επειδή όμως αυτά μας τελειώνουν όπου να’ ναι και το ρημάξαμε το περιβάλλον, άρχισε δειλά-δειλά η χρήση των εναλλακτικών μορφών ενέργειας: ηλιακή, αιολική, υδροηλεκτρική, κλπ. Δεν αποδίδουν το ίδιο μέχρι στιγμής αλλά δε ρυπαίνουν το περιβάλλον. Κάτι είναι κι αυτό. Εξάλλου με τις διακοπές ρεύματος της ΔΕΗ ίσως να θέλουν να μας προπονήσουν για μια ζωή χωρίς άσκοπη σπατάλη ενέργειας, μια ζωή χωρίς πολλά-πολλά.<br /><br />Μήπως λοιπόν να το γυρίσουμε και σε καμιά εναλλακτική μορφή ζωής; Μια ζωή χωρίς τηλεόραση ας πούμε; Μπορείτε να το φανταστείτε; Εγώ, ναι! Το ζω δηλαδή εδώ και αρκετό καιρό. Το πόσο έχω ηρεμήσει σαν άνθρωπος δεν το συζητάω.<br /><br />Καταρχήν σταμάτησα να ρίχνω μπινελίκια κάθε φορά που έβλεπα ειδήσεις. Τώρα βέβαια ρίχνω τα μπινελίκια μου για το ασφαλιστικό, την εφορία , τους Αμερικάνους, αλλά τουλάχιστον εκνευρίζομαι μόνο με αυτούς και όχι και με τους δημοσιογράφους. Δε βλέπω πια ρεπορτάζ με τη μάνα να κλαίει το παιδί της κι έναν άθλιο (για να μην το πω αλλιώς) να της βάζει ένα μικρόφωνο στο στόμα για να του πει πώς αισθάνεται. «Και βλέπουμε πώς σπαρταρά η χαροκαμένη μάνα...» Ε, όχι ρε φίλε, δε βλέπουμε! Δε γουστάρουμε να δούμε! Τη συλλυπούμαι τη γυναίκα και χωρίς να την εξευτελίζεις! Μην τη βγάζεις στο γυαλί να οδύρεται και το πανελλήνιο να τη βλέπει την ώρα που τρώει το βραδινό του και κάνει βουτιές στην ντοματοσαλάτα.<br /><br />Βέβαια χάνω και μερικά ζουμερά. Ας πούμε τα Χριστούγεννα, όλο το πανελλήνιο συγκλονίστηκε από τα ροζ DVD και περίμενε να δει σκηνές. (Δεν το προγραμμάτισε καλά η ΔΕΗ, τότε έπρεπε να κόβει το ρεύμα, να αυξηθούν και οι γεννήσεις, να μην έχει πια η χώρα υπογεννητικότητα.) Εγώ πάλι περίμενα τον Αη-Βασίλη μήπως μου το φέρει δώρο...<br /><br />Έπειτα είναι και εκείνα τα ζεστά μεσημέρια του καλοκαιριού που γυρίζει κανείς ζαβλακωμένος μετά τη δουλειά και την κίνηση που έχει υποστεί, κάθεται στον καναπέ του και βλέπει σε επανάληψη να χαριεντίζεται ο Παπακαλιάτης (τυχαία τον αναφέρω, αφού δεν έχω ενημερωθεί για τα νεότερα τηλεοπτικά δρώμενα) στην οθόνη με νεαρούλες, μεγαλούλες (νεαρούληδες δε θυμάμαι, πάει και κάποιος καιρός τώρα), για να παίρνει ιδέες και στάσεις για το βράδυ. Ομολογώ πως από όταν η τηλεόρασή μου αυτοκτόνησε (λόγω παρατεταμένης αχρηστίας μάλλον) πρέπει να αυτοσχεδιάζω όταν κάνω σεξ. Στην αρχή κουράστηκα, δε λέω, αλλά τώρα μπορώ να πω με τιμή και καμάρι ότι αποδίδω μια χαρά.<br /><br />Αφήστε που επιτέλους δε γλυκοκοιτάζω εκείνο το τζιπάκι και δε μετράω κάθε βράδυ τις οικονομίες μου να δω αν και πότε θα φτάσουν να πάρω μια μονοκατοικία με κήπο για μπάρμπεκιου και πισίνα στην Κηφισιά. Σκεφτείτε το άγχος που είχα όταν έβλεπα ότι δε φτάνουν ακόμα κι αν δουλεύω 100 χρόνια! Έφτασα στο σημείο να μακαρίζω τον Αλογοσκούφη, που δε θα μου έδινε σύνταξη μήπως και μαζέψω το πολυπόθητο ποσό! Θα μου πείτε γιατί να την ονειρεύομαι τη μονοκατοικία στην Κηφισιά; Μα είμαστε σοβαροί; Είτε σερβιτόρος είναι ο Παπακαλιάτης (τυχαία τον επιλέγω πάλι) είτε άνεργος φοιτητής είτε υπάλληλος γραφείου σε βίλα μένει! Εγώ γιατί δηλαδή;<br /><br />Αυτό που δε θα έβλεπα ούτως ή άλλως είναι οι πρωινές εκπομπές, κι αυτό γιατί δουλεύω. Βέβαια αν θέλει κανείς να ενημερωθεί για τα άκρως ενδιαφέροντα θέματα που πραγματεύονται, μπορεί να το κάνει ακόμη και το απόγευμα. Θα είχα όμως την περιέργεια να μάθω αν θα σχολίαζαν τώρα ποιος μόδιστρος ράβει τα κοστούμια του Δαλάι Λάμα και αν θα μπορούσαν να του πάρουν (του μόδιστρου) μια αποκλειστική συνέντευξη. Δεν πειράζει, θα ζήσω χωρίς να το μάθω.<br /><br />Θα ζήσω χωρίς να μάθω ποιο πρωτότυπο reality show θα ετοιμάσουν για του χρόνου τα κανάλια, αφού έζησα χωρίς να ξέρω τα πρωτότυπα reality shows που ετοίμασαν τις προηγούμενες χρονιές.<br /><br />Θα ζήσω χωρίς να μάθω αν παραπάτησε η τραγουδίστρια στην πρόβα για τη Eurovision ή πότε προσγειώθηκε το αεροπλάνο της στη Φινλανδία. Εγώ δεν έχω πάει ποτέ στη Φινλανδία, αλλά πληρώνω πολλούς ρεμπεσκέδες για να βολτάρουν στην Ευρώπη. Και θα ζήσω χωρίς να μάθω πόσο στοίχισε το φετινό φόρεμα. Μου αρκεί που έμαθα πόσο στοίχισε της Βίσση πριν από δυο χρόνια.<br /><br />Και θα ζήσω καλύτερα έτσι. Μέσα στην άγνοιά μου. Μέσα στον κόσμο μου.<br /><br />Εσείς σε τι κόσμο ζείτε;<br /><br />(Μάρτιος 2008)</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-8731865304607628613?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-74090484249159972502008-03-17T23:07:00.006+02:002009-05-08T23:58:34.738+03:00Δεν έχει καμία σχέση με την απεργία της ΔΕΗ. Πραγματικά, έχω την τύχη να ζω χωρίς τηλεόραση. Όχι βέβαια πως ήταν επιλογή μου από την αρχή και ήμουν κατά της τηλεόρασης γενικώς. Όχι. Ήταν μακρύς ο δρόμος και έγινε χωρίς καλά-καλά να το καταλάβω.<br /><br />Όπως ισχύει για όλα τα γνήσια τέκνα της ελληνικής κοινωνίας, παλιά η τηλεόραση ήταν ένα απαραίτητο αξεσουάρ για το σαλόνι μου. Ήταν η πρώτη ηλεκτρική συσκευή που αγόρασα μετά το ψυγείο και την κουζίνα. Και χρησίμευε κιόλας. Ενημερωνόμουν, διασκέδαζα, περνούσα την ώρα μου. Έφτασε όμως και ο καιρός που δεν είχα ώρα. Οι δουλειές και οι κάθε λογής υποχρεώσεις αυξήθηκαν κατά πολύ και ο χρόνος που μου απέμενε για να σπαταλάω ήταν ελάχιστος. Έπειτα ήρθε το ίντερνετ και αντικατέστησε, μερικώς αρχικά και ολικώς στη συνέχεια, την ενημέρωση.<br />Μια μέρα λοιπόν διαπίστωσα ότι είχα να ανοίξω την τηλεόραση μια ολόκληρη εβδομάδα! Και αυτό συνέβη και άλλες φορές. Η μοναδική χρήση που απέμεινε ήταν για να βλέπω καμιά ταινία (σε συνδυασμό με το DVD player, γιατί στα κανάλια ήταν σχετικά δύσκολο να πετύχω κάτι που να «βλέπεται»).<br />Μέχρι που πριν αρκετό καιρό χάλασε και η συσκευή και ήρθε κι έδεσε το γλυκό. Βρέθηκα να μη διαθέτω τηλεόραση! Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί να το επέλεξε μόνη της. Μπορεί να αποφάσισε να διαμαρτυρηθεί για την αχρηστία στην οποία είχε τεθεί ή μπορεί να εφάρμοσε τη διαδικασία της απόπτωσης (στα κύτταρα υπάρχει προγραμματισμένος -φυσιολογικός- θάνατος που ονομάζεται απόπτωση, ποιος ξέρει, μπορεί και οι τηλεοράσεις να διαθέτουν κάτι τέτοιο, ούτως ή άλλως η τεχνολογία των ιαπώνων είναι πολύ προχωρημένη).<br /><br />Ομολογώ ότι η πρώτη σκέψη ήταν ότι ίσως θα έπρεπε να αγοράσω καινούργια συσκευή. Αλλιώς θα έπρεπε να αλλάξω τη διακόσμηση του σαλονιού μου. Τελικά κατέληξα να αφήσω τη χαλασμένη συσκευή στη θέση της, σαν προέκταση του επίπλου, ας πούμε. Και επίσης για να μου θυμίζει τι έχω το προνόμιο να ΜΗ βλέπω.<br /><br />Δε βλέπω λοιπόν ειδήσεις στην τηλεόραση (κάτι που το έκανα ήδη εδώ και λίγα χρόνια), δε βλέπω δημοσιογράφους να παίρνουν συνεντεύξεις από μάνες που χάνουν τα παιδιά τους, δε βλέπω δημοσιογράφους να μου λένε αν και πότε έκανε την ανάγκη του ο πρωθυπουργός ή ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δε βλέπω αν και πότε συνουσιάστηκε ο κάθε υπουργός ή γενικός γραμματέας, δεν ξέρω ποια reality shows κυκλοφορούν τριγύρω, ποιοι νεαροί ή ποιες νεαρές κερδίζουν έπαθλα ή βγάζουν δίσκους (μόνο την Καλομοίρα ξέρω γιατί μου τη δείξανε πριν χρόνια και μου έκανε εντύπωση το όνομά της), δε βλέπω σειρές που μου δείχνουν ποια ζωή δεν πρόκειται ποτέ να ζήσω, ποιο σπίτι και ποιο αυτοκίνητο ποτέ δε θα αποκτήσω, ή πώς πρέπει να κάνω σεξ κατά τα πρότυπα των τηλεοπτικών αστέρων.<br /><br />Φυσικά δεν παύω να ενημερώνομαι. Διαβάζω και έτσι προλαβαίνω και επιλέγω μόνο όσα θέματα θεωρώ σημαντικά και γλιτώνω από τον κόπο να κάνω zapping κατά τη διάρκεια των ειδήσεων όταν, μεταξύ μιας τραγωδίας εγχώριας και μιας στο εξωτερικό, μας δείχνει πώς πάνε οι προετοιμασίες της Eurovision (μιλάω για πέρσι γιατί φέτος δεν το έχω «παρακολουθήσει» το θέμα), έτσι για να μη μας πιάσει και κατάθλιψη από την πολλή τραγωδία.<br /><br />Κι αν αναρωτιέται κανείς μήπως ζω στον κόσμο μου, θα του πω ότι το ίδιο αναρωτιέμαι κι εγώ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-7409048424915997250?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-62379472736031557632008-03-16T10:19:00.006+02:002009-05-08T23:58:19.227+03:00Πάνε καμιά δεκαριά χρόνια από τότε που ανήκω πλέον στο επίσημο ποσοστό των εργαζόμενων αυτής της χώρας. Επίσημα. Με όλα τα χαρτιά, τα ένσημα, τις εισφορές, τις εφορίες και όλα τα συνοδευτικά. Ακόμα και τότε υπήρχε μεγάλη συζήτηση για το ασφαλιστικό.<br />Μόλις είχα πρωτοβγεί στη δουλειά τότε (επίσημη και με τη βούλα, στο αντικείμενο που σπούδασα –ποιος στη χάρη μου!) και παρακολουθούσα τη συζήτηση δυο συναδέλφων (παλαιότερων) για το ασφαλιστικό.<br /><br />-Και τι θα γίνει, ρε Γιάννη, τώρα; Πότε θα βγαίνουμε στη σύνταξη, δηλαδή;<br />-Ποτέ! Θα δουλεύουμε μέχρι να πεθάνουμε! (γελώντας)<br /><br />Άκουγα κι εγώ και θεωρούσα ότι ο Γιάννης έλεγε ωραία αστεία (μόλις είχα πληρώσει την πρώτη μου εισφορά για αυτή τη σύνταξη, τι να με ένοιαζε τότε πότε θα την πάρω πίσω;). Δέκα χρόνια μετά αρχίζει να με στοιχειώνει αυτή η φράση τόσο πολύ, που νομίζω ότι πραγματικά περιλαμβάνει όλα τα σχέδια όλων των κυβερνήσεων, των τότε και των τωρινών.<br />Έχω την εντύπωση πως θα κατατεθεί στη βουλή για ψήφιση. Και όσο περνάνε τα χρόνια τόσο νομίζω πως θα βγει αληθινή…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-6237947273603155763?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8315073054049762054.post-66454867607091281692007-12-08T23:21:00.002+02:002009-05-09T00:03:47.070+03:00<div align="justify"><br />Όταν είχα προβλήματα με το στομάχι μου, φουσκώματα, ανακατωσούρες και τέτοια, η λύση ήταν μία: η μαντζουράνα!<br />«Θα σου φτιάξω μια μαντζουράνα!», δήλωνε η μάνα μου και φάνταζε στα μάτια μου (και μέσα στον πόνο μου) σαν επιστήμονας που θα μου έδινε το μοναδικό φάρμακο για να θεραπευτώ. Κι ας ήξερα πως ήταν απλά μια «συνταγή» της γιαγιάς.<br />Μεγαλώνοντας άρχισα να κοιτάω με λοξό μάτι τα γιατροσόφια της μαμάς: τα αφεψήματα με την παράξενη γεύση, το ψημένο κρεμμύδι για τους μώλωπες, που η μυρωδιά του με έκανε να θέλω επειγόντως μια …μαντζουράνα να συνέλθω, ή ό,τι άλλο ίαμα σκαρφιζόταν.<br />Η αλήθεια είναι πως το αφέψημα από μαντζουράνα ποτέ δε μου άρεσε. Προτιμούσα το χαμομηλάκι. Και τη μυρωδιά του τη συνδύαζα πάντα με τα στομαχικά μου προβλήματα. Καθόλου ευχάριστος συνειρμός. Όμως όσο κι αν λοξοκοίταζα κι έκλεινα τη μύτη για να το πιω, το γιατροσόφι αυτό έπιανε. Το ταλαιπωρημένο στομάχι μου μετά από λίγο ηρεμούσε και μαζί και το νευρικό μου σύστημα.<br />Μεγαλώνοντας ακόμη πιο πολύ, διαπίστωσα ότι για να επιβιώσει κανείς πρέπει να έχει πολύ γερό στομάχι. Και μάλιστα τόσο γερό, ώστε να χωνεύει όλες τις κακοτοπιές και όλα τα κακώς κείμενα που συσσωρεύονται κάθε βράδυ στο πιάτο του για βραδινό.<br />Έχω πολλά χρόνια να πιω αφέψημα από μαντζουράνα και αυτή που είχαμε στο περβάζι του παραθύρου μας δεν υπάρχει πλέον. Και σκέφτομαι… πού είσαι μάνα, να μου «φτιάξεις μια μαντζουράνα», να αντέξει το καημένο το στομάχι μου, όλα όσα πρέπει να χωνέψει καθημερινά για να προχωρήσει αυτή η ρημάδα η μέρα…</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8315073054049762054-6645486760709128169?l=mantzourana.blogspot.com' alt='' /></div>μαντζουράναhttp://www.blogger.com/profile/06715812785835768595noreply@blogger.com0